|
İyi mi etti kötü mü etti daha belli değil; Necati İyikan
gözlerini Konya’da açtı. Aslında pek de fazla olmayan
yaşını kendine itiraf etmemek için doğum gününü yazmamakta
hala inat etmektedir. (Not: Yukarıdaki resimde bir katkı
payı yoktur ve tam bir buçuk hafta önce çekilmiştir!)
Öğrenimine gelince:
İlk, orta ve lise öğrenimini Konya’da yaptı. Dil ve
öğretmenlik sevdası onun yolunu Atatürk Üniversitesi’ne
düşürdü. Üçüncü sınıfta, lise öğretmenliğinin durulmayı
pek beceremeyen yapısına uygun olmadığını anladı. Aynı
dönemde yüreğinde sönmeyecek gibi ışıldayan bir alanın
heyecanını hissetmeye başladı: “Siyaset.”
Baba ocağında her saat başı dinlenen ajansların ve yapılan
hararetli tartışmaların bu kıvılcımın temelini
oluşturduğunu da sonraları anladı. Ve aileye mahcup
olmamak için gönülsüz de olsa, okulunu bitirdi.
Yurtdışı macerası, - ya da diplomatik dille - öğrenimi:
Üniversite öğreniminin hemen ardından Konya’dan bindiği
otobüs kendini İstanbul üzerinden 50 saatlik yolculuktan
sonra Münih’e taşıdı. Yaşıtlarının mesleğe başladıkları,
gönüllerini kaptırdıkları insanlarla çoluk çocuğa
karıştıkları dönemde o tuttu Almanya’da Augsburg
Üniversitesi’nde kendi sevdasına kavuştu: (Son cümledeki
abartı sanıldığı kadar fazla değildir!) İkinci üniversite
öğrenimi: “Politikwissenschaft”, “Siyaset Bilimi”
Almanya’da öğrenim ve yaşam:
Yurtdışında ayakta kalmak için verilen mücadele ve
üniversitedeki sevdalısına mahcup olmamak için kitapların
başında zevkle tutulan sayısız ve bitmeyecek gibi gelen
nöbetler onca zorluğa rağmen bitti. Nasıl bittiğini ise
hatırlamak bile istemiyor.
Lisans, Yüksek Lisans, Doktora ve çalışma hayatı derken bir
de baktı, dile kolay kadevesiz tam 18 sene geçivermiş!
Rüya gibi!
Ülkeye geri dönüş:
Yurtdışında çektiği ülke özlemine içi sızlayarak da olsa
bir son verdi. Ve çok sevdiği mesleğini 2006 senesinden
beri Akdeniz Üniversitesi İdari ve İktisadi Bilimler
Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü’nde - hasbelkader
- sürdürmektedir.
Ülkede yaşam:
Gerçi Türkiye’de yaşıyor; ama kendisini oturduğu eve
götürecek dolmuşu beklemek yerine, Almanya’da,
Marktoberdorf’da 18 sene bindiği, çok sevdiği Franken
Caddesi 5 no’lu eve götüren tramvayı arada sırada da olsa
hala beklemektedir.
Kendisi mutlu, en azından öyle diyor; sanırım inanmam
lazım. Ben buna inanıyorum. |
